W drodze do Buchary

30/05/2013

O 8 wyruszamy w kierunku Buchary.

pożegnanie Samarkandy

 Droga wiedzie przez góry, które na zachwycają. Po drodze mamy okazję popróbować suszonych owoców w najwyższym punkcie tutejszych gór. Ola zaopatrzyła się w różnego rodzaju suszone sery.

targowisko w środku pustkowia

worki z serami

a może suszone owoce?

jesteśmy atrakcją dla miejscowych

Następnie mamy okazję popróbować tandir, czyli baraninę przygotowywaną w specjalnym piecu, gdzieniegdzie robi się to w dziurze w ziemi. Zaskakująco pyszne. I nic nam nie dolega, choć patrząc na warunki w jakich to jest przygotowywane, to „strach się bać”.

Tandir

Docieram do Szachrisabz, czyli miasta rodzinnego Amura Timura. Miejsce nie zachwyca, parę ruin, pomnik, mauzoleum wychowawcy Amura, targowisko i tyle.

Amir Timur (Shahrisabz Shahri)

Shahrisabz Shahri Biały Pałac

sprzedaż pamiątek

Shahrisabz Shahri - Timur i jego biały pałac

Shahrisabz Shahri sklepiki z pamiątkami

wg mody uzbeckiej szczytem elegancji są zrośnięte brwi

szycie na wolnym powietrzu

Teraz czeka nas ponad 4 godzinna podróż przez pustkowia do Buchary. Droga okropna, wokół można pooglądać osiołki i kiepskie warunki życia. 

"światu pokój", napis, jak ze słusznie minionej epoki... tam niestety nie minionej

szkoła

O zasięgu telefonicznym można zapomnieć, do tego jeszcze kierowca raczy nas opowieścią o brakach benzyny. Dlatego też mnóstwo osób montuje instalacje gazowe w samochodzie. 

 Nam na szczęście udaje się zatankować i bez problemu docieramy do Buchary.

Hotel okazuje się bardzo sympatyczne, pokój i łazienka wywołują efekt „wow”. Na dodatek do centrum starego miasta jest naprawdę blisko.

hol naszego hotelu (hotel Siyavush) 

Udajemy się tam na „małe conieco”, czyli pyszną sałatkę grecką i wołowinkę w restauracji, do której doprowadził nas dobrowolny przewodnik.

mieszkańcy Buchary

Spacer dookoła głównego placu, pierwszy rzut oka na Suzani

Suzani

Wracamy zmęczone do hotelu i gdy już mamy pójść spać, dosiada się do nas Nazira. Jest przewodniczką i trafiła jej się niesympatyczna grupa Holendrów, musi się więc zrelaksować. Pomaga jej w tym wódeczka, którą piją z Olą (ja zostaję przy białym winie, którego wypiłam całą butelkę). Rozmowy o życiu, Uzbekistanie, Polsce, polskich filmach i muzyce przedłużają się do 23.... a miałyśmy iść spać o 9... ale cóż są wakacje.